Αξιόπιστη πρόγνωση καιρού

Ένα από τα θέματα που με έχει απασχολήσει τα τελευταία χρόνια στην αστροφωτογραφία τοπίου, είναι η αξιόπιστη πρόγνωση του καιρού.

Είναι αποκαρδιωτικό να ετοιμάζεσαι για το βουνό, να φορτώνεις τα πράγματα στο αυτοκίνητο, να κάνεις έξοδα και κόπο και εν τέλει να γυρίζεις σπίτι χωρίς καμία λήψη. Το παραπάνω σενάριο το έχω ζήσει λίγες φορές τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας μιας ιστοσελίδας που εμπιστεύομαι απόλυτα:

ICLAMS OPERATIONAL

Τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα διαχειρίζεται ο Τομέας Φυσικής Περιβάλλοντος - Μετεωρολογίας στη Σχολή που σπούδασα, το Φυσικό Αθηνών. Ελέγχω την εγκυρότητα πολλών ιστοσελίδων πρόγνωσης καιρού καθημερινά τα τελευταία 12 χρόνια, και το ICLAMS Operational είναι με διαφορά η πιο έγκυρη.

Πέτρινο γεφύρι 1400 ετών

Μια τέτοια έγκυρη πρόγνωση, μου επέτρεψε να φωτογραφίσω το Γεφύρι της Αρτοτίβας, στον Εύηνο ποταμό πριν μερικά χρόνια.

Έφυγα από το σπίτι και έκανα 1.30 ώρα διαδρομή ενώ όλες οι ιστοσελίδες έδειχναν βροχές στην περιοχή. Το ICLAMS OPERATIONAL ήταν το μόνο που έδειχνε παροδική ξαστεριά στις 12 τα μεσάνυχτα, και το εμπιστεύτηκα. Τη συνέχεια μπορεί να δεις εδώ.

Κάποιες φορές, και ενώ είμαι ήδη στο βουνό, συνδέομαι από το κινητό μου και παρακολουθώ την εξέλιξη του καιρού μέσω του SAT24. Σε ενδεχόμενη συννεφιά, το SAT24 με βοηθά να ελιχθώ εγκαίρως και να εντοπίσω “ανοίγματα” του καιρού σε ακτίνα λίγων χιλιομέτρων.

Το εξπρές του Ωρίωνα

Το όμορφο αυτό θέαμα έστεκε εκεί “κρυμμένο” μερικά μόλις μέτρα από το σπίτι μας!

Αν και ζω μόνιμα στο Αγρίνιο, αρκετούς μήνες το χρόνο τούς περνώ στη Θεσσαλονίκη που είναι η πατρίδα της συντρόφου μου. Ήμουν λοιπόν στο πατρικό της σπίτι πριν μερικές μέρες, και αναρωτιόμουν πού να εξορμήσω με το αυτοκίνητο για αστροφωτογραφία τοπίου.

Δεν μπορούσα να σκεφτώ κανένα ενδιαφέρον μέρος, και απογοητευμένος αποφάσισα απλώς να βγω για τρέξιμο στο παρακείμενο μονοπάτι. Λίγα μέτρα μετά, έφτασα καταλάθος στο υπέροχο αυτό λεωφορείο, του οποίου αγνοούσα την ύπαρξη, αν και επισκέπτομαι το μονοπάτι εδώ και χρόνια!

Εννοείται ότι το ίδιο βράδυ επέστρεψα και το φωτογράφησα υπό τον έναστρο ουρανό.

Με αφορμή τη συγκεκριμένη εμπειρία, σκέφτηκα το εξής:

Όλη η Ελλάδα είναι γεμάτη με υπέροχα τοπία, εμφανή ή μη, τα οποία αξίζει να αναδειχτούν υπό το φως των αστεριών. Όπως ίσως έχεις καταλάβει, ο σκοπός της ζωής μου είναι να αναδείξω τέτοια όμορφα τοπία.

Θα χαρώ πολύ να μοιραστείς μαζί μου ένα τέτοιο τοπίο - όπου και να ζεις στην Ελλάδα - το οποίο υπόσχομαι ότι θα ερευνήσω και θα προσπαθήσω να αναδείξω!

Αν τα καταφέρω, θα σου στείλω στη συνέχεια ένα print υψηλής ποιότητας από το συγκεκριμένο τοπίο, υπογεγραμμένο με μια όμορφη αφιέρωση.

Θες να με βοηθήσεις να αναδείξουμε τις ομορφιές του κάθε τόπου;



Η μεγαλύτερη υπέρβαση

Η πιο συχνή ερώτηση που δέχομαι όταν βλέπει κάποιος τις αστροφωτογραφίες μου, και του εξηγώ τι ακριβώς κάνω είναι "Καλά ρε συ, δεν φοβάσαι;".

Ας συζητήσουμε λοιπόν για τον φόβο.

Μεγάλωσα σε πόλη (Αγρίνιο) έως ότου έφυγα για να σπουδάσω στην Αθήνα. Μέχρι πρόσφατα, οι εμπειρίες μου στο να είμαι έξω το βράδυ περιορίζονταν είτε μέσα στα όρια της πόλης είτε με παρέα σε παραλίες του Ιονίου τα παιδικά μου χρόνια, είτε σε σκοπιές στο Στρατό όπου πάντα υπήρχε και άλλος στρατιώτης αφού οι σκοπιές ήταν "διπλές". Τα φοιτητικά μου χρόνια, ως ερασιτέχνης Αστρονόμος πέρασα αρκετές βραδιές στα βουνά παρατηρώντας τον ουρανό μέσα από τηλεσκόπια αλλά πάντα με παρέα - από 2 έως και 700 άτομα.

Όταν όμως δοκίμασα για πρώτη φορά να χρησιμοποιήσω την DSLR πάνω σε ένα τρίποδο για νυχτερινή φωτογράφιση συνειδητοποίησα σχεδόν αμέσως ότι αν θέλω να το συνεχίσω, πρέπει να κάνω μια μεγάλη υπέρβαση:

Να νικήσω τον φόβο μου να είμαι έξω μόνος τη νύχτα στη φύση.

"Γιατί μόνος σου;" θα μου πεις.

Γιατί είναι μια ενασχόληση που απαιτεί να είσαι έξω τη νύχτα, στο κρύο, με μικρή ή μεγάλη πεζοπορία σε άγνωστα συνήθως μέρη και αυτό δεν είναι κάτι που θα γοητεύσει πολλούς φίλους για να σε συνοδεύσουν. Άσε που οι πιθανότητες να ταιριάξουν οι υποχρεώσεις, ώστε να βρεις ελεύθερη νύχτα για εξόρμηση είναι αντιστρόφως ανάλογες με τον αριθμό των ατόμων που θα εξορμήσουν. 

Αν κάποιος μου έλεγε πριν 2 χρόνια, ότι εγώ θα είχα πάει σε αυτά τα μέρη που έχω πάει, μόνος μου, το βράδυ, και θα έμενα εκεί για ώρες, θα τον περνούσα για τρελό. 

Η όλη υπέρβαση έγινε σιγά σιγά, φορά με τη φορά, εξόρμηση με την εξόρμηση.

Τις πρώτες φορές φοβόμουν κάθε ήχο που άκουγα γύρω μου και κάθε σκιά που έβλεπα. Τιναζόμουν τρομαγμένος και γυρνούσα τον φακό μου προς τα εκεί. 

Σύντομα αντιλήφθηκα ότι ο φόβος μου ήταν απλώς παράλογος.  Ας τα πάρω με τη σειρά:

Άγρια ζωή

Τα επικίνδυνα για τον άνθρωπο ζώα στην Ελλάδα είναι η αρκούδα και ο λύκος. Στη θεωρία όμως αυτό, γιατί δεν έχει καταγραφεί ποτέ επίθεση από λύκο ή αρκούδα σε άνθρωπο στην χώρα μας. Και είναι εκπληκτικό αυτό το ποσοστό αν σκεφτείς τον αριθμό των ορειβατών, φωτογράφων, κατασκηνωτών κτλ που περνούν χρόνο στα βουνά μας. Η αρκούδα και ο λύκος είναι υπερβολικά ντροπαλά ζώα που σε φοβούνται και σε αποφεύγουν πριν καν αντιληφθείς την ύπαρξή τους (αυτά σε έχουν μυρίσει από χιλιόμετρα ίσως). Δεν αποκλείω το γεγονός να έχει γίνει επίθεση και να μην έχει καταγραφεί, αλλά οι έως τώρα μαρτυρίες συνοψίζονται στο ότι τα άγρια ζώα δεν είχαν καμιά διάθεση να εμπλακούν με τον άνθρωπο και έτρεξαν να απομακρυνθούν πιο γρήγορα απ'ότι τα ήμερα δίποδα.

Σε περίπτωση πάντως που είναι να κατασκηνώσω σε κάποιο μέρος, πάντα θα ελέγξω για φωλιές και θα προσέξω να αποθηκεύσω σωστά το φαγητό μου το βράδυ ώστε να μην έχω επισκέψεις. Αν είμασταν στην Αμερική με τις αρκούδες Γκρίζλι, θα σου έγραφα άλλα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα το είχα μέχρι στιγμής με ημιάγρια τσοπανόσκυλα. Κάθε φορά όμως, η απειλή του "σκύβω να πάρω πέτρα" έπιανε, και ποτέ δεν με πλησίασαν επικίνδυνα κοντά. Τα σκυλιά αυτά συνήθως δεν παίρνουν από λόγια, οπότε πρέπει να φωνάξεις κι εσύ και να δείξεις ότι δεν τα φοβάσαι.

Ανθρώπινος παράγοντας

Ο άλλος παράγοντας που είναι υπολογίσιμος, είναι η συνάντηση με κάποιον άγνωστο άνθρωπο σε περίεργη ώρα μες τη νύχτα. Αυτό δεν μου έχει συμβεί μέχρι στιγμής, αλλά πιστεύω ότι έχω το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Τι θα σκεφτόσουν εσύ αν έβλεπες ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένεις μες τη νύχτα έναν άνθρωπο με ένα φακό στο κεφάλι και ένα μεταλλικό μαραφέτι (τρίποδο) στα χέρια να στέκεται και να σε φωτίζει;

Όπως και να 'χει, φροντίζω να έχω μαζί μου κάτι για την προσωπική μου προστασία. Παράλληλα, ειδοποιώ πάντα τους οικείους μου για το πού θα φωτογραφίσω και τι ώρα σκοπεύω να είμαι πίσω. Το χρονοδιάγραμμα που τους δίνω το τηρώ κατά γράμμα, αλλιώς ενημερώνω εγκαίρως. 

 

Κάθε φορά λοιπόν που εξορμούσα, ήμουν όλο και πιο άνετος και μπορούσα να συγκεντρωθώ περισσότερο στη διαδικασία της φωτογράφισης. Για να με πείσω, σκεφτόμουν ότι το σκοτάδι είναι απλώς η απουσία του φωτός εκείνη την ώρα, και δεν έχει αλλάξει κάτι από μερικές ώρες πριν που δεν είχε δύσει ο Ήλιος. Το όλο θέμα το αντιμετώπισα ως μια ψυχική διεργασία και μου πήρε κάποιους μήνες για να φτάσω σε ένα απίστευτο στάδιο (για μένα) που μου είναι το ίδιο είτε είναι νύχτα είτε μέρα έξω στη φύση!

Δεν έχω κανένα φόβο πλέον στο να ξεκινήσω από το σπίτι μου, να οδηγήσω μέχρι ένα σημείο και ύστερα να περπατήσω μες τη νύχτα μακριά από τον "πολιτισμό" μέχρι το τοπίο που θέλω να αστροφωτογραφίσω. 

Κλείνοντας, πιστεύω ότι ο σύγχρονος τρόπος ζωής αδίκως μας έχει απομακρύνει από το να περνάμε χρόνο στη φύση το βράδυ και αυτό φυσικά μας στερεί εμπειρίες που είναι ανεκτίμητες: η νυχτόβια ζωή (έχω συναντήσει λαγούς, ασβό, κουκουβάγιες, αλεπούδες, νυφίτσες κ.α.) , οι ήχοι της φύσης, οι μυρωδιές, ο χρόνος κάτω από τα αστέρια περιτριγυρισμένος από το φυσικό περιβάλλον.

Εμπειρίες, που ήταν η καθημερινότητα των παπούδων μου όταν ήταν μικροί αφού την άνοιξη και το καλοκαίρι κοιμόταν έξω, στα χωράφια με κουβέρτα τον νυχτερινό ουρανό.

Αξίζει αυτός ο φόβος (που είναι μόνο μέσα στο μυαλό σου) να σου στερήσει στιγμές πραγματικής ζωής;

Εν τέλει, γιατί φοβάσαι να είσαι στη φύση τη νύχτα;

 

Προσθήκη [Απρίλιος 2018] :

Φίδια

Τα μόνα δηλητηριώδη φίδια στην Ελλάδα είναι οι οχιές, ο σαπίτης και το αγιόφιδο, όμως τα δυο τελευταία έχουν πολύ ασθενές δηλητήριο και πρακτικά δεν είναι επικίνδυνα για τον άνθρωπο. 

Η οχιά από την άλλη, είναι δυνητικά επικίνδυνη για εμάς, αλλά:

Όταν νιώσει ότι απειλείται, αρχικά στέκεται ακίνητη προσπαθώντας να μην γίνει αντιληπτή ή προσπαθεί να απομακρυνθεί. Αν αναγκαστεί να δαγκώσει, πρώτα δαγκώνει "στεγνά" δηλαδή χωρίς να εκχύει δηλητήριο, και ως τελευταία επιλογή έχει την έκχυση δηλητηρίου. Ακόμη και τότε, η ποσότητα που εκχύει, είναι ικανή να σκοτώσει ένα μικρό ποντίκι και όχι έναν ενήλικο άνθρωπο!

Αξίζει να αναφέρω ότι η οχιά ως ερπετό δεν έχει καθόλου δυνατούς μυς, και δεν μπορεί να ανορθώσει το κεφάλι της παραπάνω από μερικά εκατοστά από το έδαφος, άρα ένα ψηλό μποτάκι μπορεί να σε γλιτώσει από το δάγκωμα της.

Νυχτόβια ζωή

Την περασμένη εβδομάδα πέρασα δύο νύκτες σε μια χαράδρα του Ευήνου, για να αστροφωτογραφίσω το τοπίο καθώς και το γεφύρι της Αρτοτίβας. Το γεφύρι αυτό είναι το παλαιότερο που σώζεται στον Εύηνο, και χρονολογείται περίπου στο 1400 μΧ.


Το πρώτο βράδυ που έφτασα στο σημείο, ο ουρανός ήταν κλειστός από σύννεφα και ξεκίνησε μάλιστα να βρέχει με το που κατέβηκα από το αμάξι. Έκατσα λοιπόν έξω με το αδιάβροχο, στις όχθες του ποταμού και απολάμβανα τις μυρωδιές και τους ήχους. Ξαφνικά μια μεγαλούτσικη κουκουβάγια πέταξε από πάνω μου και έκατσε στην κορυφή ενός δέντρου, κάτω από το οποίο είχα παρκάρει. Η κουκουβάγια δεν έδειχνε να φοβάται την παρουσία μου και μετά από λίγο πέταξε στην απέναντι όχθη.

 

Φαίνονται τα μάτια της κουκουβάγιας πάνω από την οροφή του αυτοκινήτου!

 

Ύστερα από λίγο ο καιρός άνοιξε και έβγαλα τρίποδο και κάμερα για να ξεκινήσω. Όπως είχα στήσει το τρίποδο πολύ κοντά στο νερό, ένας κάβουρας ήρθε και άραξε δίπλα μου.

 

Ο κάβουρας γεμάτος περιέργεια...

 

Λίγο αργότερα, ολομόναχος μέσα στο σκοτάδι, βλέπω δυο μάτια να λαμπυρίζουν πάνω στο γεφύρι, και ανάβω το φακό προς τα εκεί. Κάτι κινείται προς τα παρακείμενα βράχια και το χάνω από τα μάτια μου.

Τα μάτια επανεμφανίζονται σε λίγο πίσω μου, και διακρίνω έναν ασβό να με κοιτάζει ήρεμος!Με πλησιάζει στα 3 μέτρα περίπου (εκεί πρόλαβα και τράβηξα μια φωτογραφία με το κινητό) και εξαφανίζεται γρήγορα πάλι πάνω στα βράχια.

 

Με κατατρόμαξε, αλλά ήταν πανέμορφος!

 

Αφού ολοκλήρωσα τις λήψεις εκείνη τη νύχτα, στην επιστροφή για Αγρίνιο είδα μια πανέμορφη αλεπού.
Το επόμενο βράδυ, επισκέφτηκα πάλι το ίδιο μέρος, αυτή τη φορά με τη συντροφιά ενός φίλου.

Ξεκινήσαμε γύρω στις 9.30 από το Αγρίνιο, και στο δρόμο πηγαίνοντας, είδαμε έναν μεγάλο λαγό να τρέχει μπροστά μας για 30-40 μέτρα χωρίς να αποφασίζει να χαθεί στους θάμνους. Λίγο πριν, είχαμε συναντήσει δυο σκαντζόχοιρους, και αφού ολοκληρώσαμε τις λήψεις και επιστέφαμε ξημερώματα στα σπίτια μας, είδαμε και μια νυφίτσα να χάνεται στους θάμνους.


Η φύση και η ζωή λοιπόν, οργιάζει τη νύκτα, και είναι πραγματικό θέαμα για όποιον αποφασίζει να τη χαρεί!

Ένα πέτρινο γεφύρι 600 ετών!